¿Diversión?
sinal de 'diversion' en Manchester
A foto esta foi tirada o verán pasado en Manchester (nunha esquina ó lado dos Picadilly Gardens). E non, non está indicando onde esta na festa (había bastante non lonxe). En realidade indicaba un 'desvío'. Un dos falsos amigos máis divertidos (menudo xogo de palabras que estou a facere...) entre o inglés e o galego.
Xa ía chegando a hora
Fai unhas semanas resolvín unha (vergoñeira) falta: fun quen de ver a clásica "Once Upon a Time in The West" de Sergio Leone. E bastante impresionado debín quedar, para me poñer a escribir sobre ela logo deste tempo. Será que chegou "a súa hora", tal coma dicían no título que lle puxeron en España: "Hasta que llegó su hora" (en aquela época os distribuidores eran moi imaxinativos, pero neste caso non lle puxeron mal nome).
Curioso persoeiro este Leone, home de obra tan reducida coma escasos son os diálogos nas súas películas (para maior gloria de Moriccone: ¿que outro director lle houbera permitido tal protagonismo da música ambiental se non fose polas longuísimas tomas de Leone). En "Hasta que llegó su hora", parece que dispuxo por fin cartos e tempo para levar o seu estilo ata un límite case manireista. Porque, hai de todo: travellings a eito, panorámicas eternas (cun aceno a Jonh Houston cas tomas no "Monument Valley"), primeiros planos longuísimos,... Ás veces, un pouco esaxeradas.
Tal vez a película pareza de estilo moi forzado, por ter unha historia nada orixinal (historia na que - meu deus - meteron man Dario Argento e Bertoluchi). Pero a un western lle presta estes argumentos previsibles. E cando se ten o arte de Sergio Leone non importa saber dende o principio o destino do malvado (talmente coma nunha traxedia grega).
En resumo, unha película cunha posta de escena impresionante... cun moi bo facer. Toda unha homenaxe ó xénero western.
Charly Bronson a toda pantaia
E ó escoller unha ilustración teño que aproveitar e facer unha pequena homenaxe a Charles Bronson. Cun saudo especial a uns amigos meus berlineses. Estes, ata montaran un clube de fans para Bronson (tiñan impresas camisetas - ben chulas - e todo). Eu por contra, cando era pequeno, coñecía a Bronson da serie de películas "Deadwish", e tiña moi pouca simpatía polo actor. (Tiñalle a mesma estima ca a Chuck Norris que tamén facía películas polo estilo alá polos anos 80).
Para tomar unhas copas (ou uns cafés) en Bangkok
Manda carallo que eu vaia ter bóas lembranzas dun sitio tan cuestionable coma Kao San Road (os que viran A Praia seguro que coñecen o tema - eu non vin tal película: o cal é moi positivo se un ten pensado ir a Tailandia e non ir con ideas preconcebidas). Bueno, o tal Kao San Road é un pequeno barrio de Bangkok que parece preconcebido para mochileros anglosaxóns (cando un chega a Tailandia descubre que aquelo esta cheo de Australianos - por razón de cercanía - e de Israelís - por razóns que non entendo moi ben). Un lugar bastante deleznable... (ainda que moi convinte porque hai unha chea de sitios onde se aloxar).
Pero aínda así, ben cerquiña de todas esta montaxe de cervexarías con pantaias deportivas e tendetes de falsificacións de roupa, tamén existe una discreta escena de rapazolos Tailandeses, que se reunen pola zona para escoitar música alternativa e tomar cervezas relaxados. E en estes locales, son un pequeno oasis onde apartarse do agobio turistico.
Eu de feito teño moi bóas lembranzas (e deixo eiquí a recomendación por se alguén quere darse un descansiño) dun bar/coctelería e pequena rincón de música que esta a uns 200 metros do templo que hai enfrente da famosa rúa dos neóns:
Sripoom Bar, ca súa dirección por se vos queredes achegar en BKK
O Sripoom traeme moi bóas lembranzas duns días que me coincidiu estar eu só en BKK. Parei alí a tomar unhas cervexas e os rapazolos (Tailandeses) que andaban por alí me trataron moi ben. Asta estiven a xogar con eles unha partida na Wii. Pero aparte de isto, era un sitio ben interesante. De música ambiental (electrónica) ben parte do rato, e tiñan organizadas noites temáticas. Destas noites as máis recomendables eran os sábados no que había "Anything nice" (de música moi variada). Pero sobre todo me encantaba que os martes tiñan a noite "iPod", na que calquiera tiña 15 minutos para pinchar a música no seu "iPod". A idea (se ben pode que xa un pouco demodé) esta realmente ben (xa poderían facer algo parecido algún sitio por Vigo).
Sripoom Bar, un lugar moi cuquiño en Bangkok
Vaia foda co braille
Texto en Braille na tapa do meu bote de Gel (Dermo)
Levei unha certa sorpresa ó topar algo grabado na tapa do bote do gel. Sen coñecelo moi a fondo, aquelo parecía ser Braille. Non debería ser tal sorpresa, porque coido que tería que estar xa case todos os productos etiquetados en Braille. ¿Non? Pero vese que as empresas non lles preocupa moito facer a vida un pouco máis fácil ós cegos.
Cada mañá voltaba a reparar en aqueles simboliños, e pasabanme pola cabeza moitas preguntas. ¿Coma saben en que dirección se len? (Sendo coma son simétricos os símbolos, terán que probar nunha dirección e outra para ver que texto ten sentido). ¿En que idioma estaba escrito? (Porque o resto da etiquetaxe estaba coma é xa moi habitual: en Portugués e en Castelán. ¿que idioma escolleron para a tapa?) E o máis importante ¿Que tiñan escrito? ¿Xel? ¿Tapa?
Coma descubrilo eran apenas 5 minutos da miña vida, pois mirei. Os símbolos eran ⠏⠗⠑⠎⠎. Que en Braille quere dicir... PRESS. Hei de admitir que me sinto un pouco defraudado. ¡¡Nen en castelán nen en portugués!! Seguramente os símbolos estan ahí porque os botes veñen dunha partida fabricada para o mercado inglés ou americano (onde pode que sí sexa obligatorio etiquetar en Braille). Tanpouco o contido da mensaxe é especial en nada, é algo simplemente funcional... dicir onde hai que premer no bote para abrilo. Mira ti...
Carreiriñas por Manchester
Unha teima recurrente nas conversas cos amigos ven sendo a de «que pena que xa apenas emitan na tele series inglesas». Semella que todos temos moi bóas lembranzas de aquelas emisións de Mildred e George, Os Novos e ¡ata Benny Hill! Por contra, vemos case calqueira trapallada americana que estrenan.
Así que me levei unha bóa sorpresa que os de Antena 3 emitiran a (supostamente) mítica serie inglesa Life on Mars . Home, non houbera morto por tela visto, pero si me houbese apetecido ver coma resultara. Menos mal que sempre hai unha segunda oportunidade: podo ver os capítulos en DVD. E non esta mal de todo a serie. Se cadra o que máis se lle aprecia é este aire de carallada que ten. Que se ben aparentemente é unha serie dramática, todo ten un certo cachondeo.
Unhas carreiriñas por Manchester (con estilazo anos 70)
E vendo o segundo capítulo, un escenario moi familiar: ¡eu tamén fixen jogging por un de estes canales de Manchester! Home, estes estaban perseguindo a un mangante, pero eu estaba tentando facer algo de exercicio. Así despois de ver a serie, non me extraña que escollesen a localización do canal. Porque de cando paseaba por eles, xa me parecía que aquelo tiña un ambiente moi retro. Non é de extrañar, porque tradicionalmente, o que había en Manchester pegado ós canales eran as fabricas textis, e coma debe haber xa máis de 80 anos que a industria textil se afundiu, aquelo non ten cambiado moito. Iso sí, teño que dicir que era ben bonito a paisaxe do canal (ainda que estivese un pouco cheo de merda).
"O Barril" cambia de sitio
Fai uns cantos anos (cando miro a data quedo bastante abraiado: ¡5 anos xa!) escribin sobre as mellores empanadillas de Vigo (as mellores na miña opinión). Co paso do tempo resultou que á xente lle gustou moito esta páxina. E de feito ten bastantes seguidores. As razóns son obvias: ¡¡todo o mundo gosta das empanadillas!!
Un dos lugares a ter máis en conta é O Barril, ainda que só sexa pola insistencia no pasteliño fritido: ten unha gran variedade de empanadillas e lles da moito protagonismo (non lembro se ofrecen algunha outra cousa). E sobre para falar da calidade mellor preguntarlle a iRamos, que nas escasas ocasións nas que para en Vigo case sempre se achega a O Barril.
Do 77 marcha ó 63, e dende o 72 ó 08
Pois tal coma me avisaron a semana pasada, O Barril cambiou de sitio. Antes estaba en Lopez Mora 77 e agora está en Lopez Mora 63 (apenas uns 100 metros na misma rúa). E tamén cambiou un poquiño de nome. Antes era "O Barril" e agora é "A Tapa do Barril". Tiña ganas de comprobar que aparte do cambio de sitio, as empanadillas continuaban a ser tan bóas como sempre, pero pechan o sábado e o domingo. Así que deixarei un oco nesta páxina para cando este por Vigo durante a semana e poda probar as empanadillas.
